Bogadregin veggspeglar í mörgum stærðum

Bogadregin veggspeglar: form með þreytta hönnunarsögu

Bogadreginn veggspegill á sér rót í evrópskri húsgagnahönnun 17. og 18. aldar, þar sem boginn – annað hvort sem hálf-hringur eða heill bogur – var notaður í speglum yfir arnar og í forstofu aðalsmanna. Í dag kemur þetta form aftur, oft án skreytinga og með ramma úr einföldu svörtu stáli eða náttúrulegu tré, og hentar jafn vel í skandinavískt herbergi sem í art déco gang.

Veggspeglar eftir staðsetningu og notkun

Val á veggspegli fer eftir því hvar hann er hengdur og hvað á að nota hann í. Í forstofu hentar spegill á 150–180 cm hæð frá gólfinu svo hægt sé að sjá sig á réttan hátt við útgöngu. Í stofunni getur spegilinn orðið hluti af veggmyndinni – þar þola stærri og sterkari hönnunarspeglar sig vel. Í svefnherberginu hentar bæði lítill hringspegill yfir eliðaborð og breiður 70–80 cm spegill nærri loftinu.Baðherbergi er sérstakt tilfelli: ramminn þarf að standast raka. Rammlauss spegill eða spegill með málmramma með epoxy-frágang er öruggasta valið. Náttúrulegt tré krefst sérstakrar yfirborðsmeðhöndlunar, annars veldur rakinn þrota á rammanum eftir 2–3 ár.

Hringlaga og bogadregin form í nútíma innréttingum

Síðan um 2015 hafa hringlaga og bogadreginir speglar verið í stöðugum vexti á innréttingarmarkaðinum. Hringlaga speglar brjóta upp einsleitni veggjarins þar sem ferningslegar línur ráða ríkjum – t.d. í herbergi með kassalaga hillum. Bogadreginn spegill nær svipaðri jafnvægisvirkni en með meira lóðréttu þunga, þannig að hann getur komið í stað málverks yfir sófa eða borð.

Rammur og efni: hvað skiptir máli við val

Málmrammur – svartur, gullinn eða koparlitaður – er í dag algengastur í innréttingum og hentar vel með hvítum veggjum og ljósum parket. Hann þolir raka betur en tré og er léttari miðað við sama stærð. Rammur úr furu eða eik hentar betur í hlýrri stílum þar sem náttúruleg yfirborð ráða ríkjum, en kostar yfirleitt 15–30% meira en málmhliðstæðan. Rammlauss spegill – einungis peisaður kantur á gleri – er nútímalegastur en krefst vandlegrar festingar þar sem ekkert hylur brotakant.

Stærð og hlutföll: grunnjöfnur sem virka

Algeng mistök við val á veggspegli er að kaupa of lítinn. Fyrir stofur og svefnherbergi er 70–90 cm breiður spegill oft lágmark til að mynda sjónræna samsvörun á veggnum. Yfir arnar eða borð hentar spegill sem er um 2/3 af breidd borðsins. Stórir veggspeglar, yfir 100 cm í hæð eða breidd, þurfa yfirleitt tvær veggfestingar og rétta dybla – M8 í steinveggi, sérstakar gips-dyblar í léttvegg.Forstofa: 50–70 cm breiður, 100–140 cm hár, botn á 150 cm frá gólfinuStofa yfir sófa: 60–100 cm breiður, miðpunktur á 140–160 cm hæðSvefnherbergi yfir kommóðu: 50–80 cm breiður, 60–100 cm hárBaðherbergi: 50–80 cm breiður, fest á 120–140 cm hæð

Uppsetning og veggfestingar

Flestir speglar koma með festingabúnað en mikilvægt er að velja réttar dyblar eftir gerð veggs. Speglar þyngri en 5 kg eiga aldrei að vera festir einungis með límsviðar, þar sem þeir geta tapað festi við hita eða raka. Steinsteypt vegg og múrsteinn þola 8–10 mm steinbora og stálplugg. Léttveggur krefst festingar í bita eða sérstakar gips-festingar með dreifðri þyngd.Vel valinn veggspegill á réttum stað getur gert dimman gang ljósari, látið lítið herbergi líta stærra út eða dregið athyglina að tilteknum hluta rýmisins – án þess að þurfa að breyta neinu öðru í herberginu.